Marathi Chavat Katha – आईला पण तेच पाहिजे होते – भाग १

सकाळी लवकर उठून मी आवरा आवर चालू केली. आज काय करावे? रांडेकडे जाऊ की नाही या विचाराने मनाची द्वीधा अवस्था झाली होती. आईने जर रात्रीचा माझा ताठर लंड पाहिलेला असेल तर? या सर्व शंकांनी मी पुरता घाबरून गेलो होतो. परंतु नंतर विचार केला की ठीक आहे जे होईल ते बघून घेऊ पण आज जर रांडबाजारात नाही गेलो तर परत कधी अशी संधी येईल सांगता येत नाही. त्यामुळे मी माझ्या मनाची पुन्हा तयारी केली आणि आज झवायचे निश्चितच केले.

आंघोळ केल्यानंतर कपडे घालायला लागलो तर आईने हाक मारली व म्हणाली,

“झालं का तुझं? आवर लवकर. ”

मी पटपट कपडे घातली आणि जेवायला गेलो. आईने जेवायला दिले आणि बाबांचा डबा भरायला घेतला. बाबा पण कामावर निघाले होते. मी आतमध्ये जेवण करतो आहे हे त्यांना माहितच नव्हते. आईने बाबांचा डबा घेतला आणि स्वयंपाक घराच्या बाहेर त्यांना देण्यासाठी निघाली तोच बाबा स्वयंपाक घरात यायला लागले. त्यांनी दरवाज्यातच आईला जोरात मिठी मारली आणि तिचे चुंबन घेऊ लागले.

तेवढ्यात आईने त्यांना बाजूला सारले आणि मला म्हणाली,

“सावकाश जेवण कर रे, विजय.”

आई असे बोलल्यावर बाबा एकदम भानावर आले आणि आईच्या हातातील जेवणाचा डबा घेऊन कामावर जाण्यासाठी निघाले. बाबांचे हे कृत्य पाहून मला कसे तरी वाटले. आई बाबांना मी या स्थितीत पहिल्यांदाच पाहिले होते. परंतु माझ्या मनांत दुसरेच काहूर माजले होते. सकाळपासून रांडबाजाराचे चित्र माझ्या मनांत घर करून राहिले होते. मी जेवण केले आणि निघालो.

तेवढ्यात आई तेथे आणि म्हणाली,

“विजय, काय रे कुठे चाललास?”

मी म्हणालो,

“काही नाही, शाळेत चाललो आहे. आणि शाळा सुटल्यावर तसेच आम्ही सिनेमा पहायला जाणार आहोत. त्यामुळे यायला थोडा उशीर होईल.”

आई माझ्याकडे बघून बोलली, “ठीक आहे”

आणि माझ्यावर एक नजरेचा कटाक्ष टाकला.

नंतर तिने विचारले,

“काय रे? कोणता सिनेमा पाहायला जाणार आहात तुम्ही लोक? ”

हे ऐकून मी गडबडून गेलो व अडखळत अडखळत बोललो,

“अमिताभ बच्चनचा सिनेमा आहे.”

त्यावर ती म्हणाली,

“अरे पण कोणता? त्याला नांव गांव काही आहे की नाही?”

मी थोडा विचार केला आणि म्हणालो,

“शराबी.”

एवढे ऐकून ती किचनकडे निघाली व माझा जीव भांड्यात पडल्यासारखे झाले.

ती परत मागे आली आणि म्हणाली,

“कोणत्या थिएटरला जाणार आहात?”

आता काय उत्तर द्यावे मला कळेना. शेवटी, “मित्रांनी सगळी व्यवस्था केलेली आहे, मी चाललो खूप उशीर झाला आहे”, असे सांगून घरातून काढता पाय घेतला.

बाहेर पडल्यावर माझे मन थारावर नव्हते. काय करावे कळत नव्हते. आईला आपला संशय तर आला नसेल ना? ती एवढे प्रश्न का विचारत होती? कदाचित काल रात्री तिने माझा ताठर लंड तर पाहिला नसेल ना? याविषयी बाबांना तर सांगितले नसेल ना? कदाचित माझे काही बाहेर लफडे आहे किंवा मी वेश्यागमन करत आहे असा तर तिला संशय आला नसेल ना? अश्या अनेक शंका माझ्या मनांत यायला लागल्या. जर तिने माझ्या मित्रांशी चौकशी केली आणि मी सिनेमा पहायला न जाता रांडबाजारात गेलेलो आहे हे कळले तर काय होईल? आणि जर माझ्या रांडाबाजाराविषयी बाबांना कळले तर? मी तर पूर्णपणे हबकूनच गेलो. पुढे होणारे परिणाम खूप भयंकर असतील असे मला वाटायला लागले. आणि माझ्या मनांत पुन्हा द्विधा परस्थिती तयार होऊ लागली.

Marathi Zavazavi  अनोळखी लंडाबरोबर मजे

पण आज नाही तर कधी नाही असा विचार करून आज कोणत्याही परस्थितीत रांडबाजारात जाऊन झवायचेच असा मी निश्चय केला आणि सरळ आमच्या नेहमीच्या ठिकाणावर गेलो. तेथे दिनेश अजून आलेला नव्हता. मी त्याला फोन लावला तर कोणा सोबत तरी बोलत होता. थोडा वेळ मी तसाच थांबून राहिलो. परत दिनेशला फोन लावला. आता तर त्याचा फोन बंद झालेला होता. मला दिनेशचा खूप राग आला. त्यानंतर मी दोन-तीन वेळा त्याला फोन लावला. पण तो बंदच केलेला होता.

आपला रांडबाजारचा आजचाही कार्यक्रम फसतो की काय अशी मला भीती वाटायला लागली. बराच वेळ वाट पाहूनही दिनेशचा फोन लागत नव्हता आणि प्रकाशही त्या ठिकाणी आलेला नव्हता. मी खूप नाऊमेद झालो आणि आता काय करावे याचा विचार करू लागलो.

शेवटी काहीच कळेनासे झाले आणि थोडा वेळ घालवण्यासाठी मी शेजारच्या बागेत फिरायला गेलो. तेथे गेल्यावर तर मला अजूनच अस्वस्थ वाटायला लागले कारण बरीच जोडपी तेथे बसलेली होती. त्यामध्ये तरूण मुले-मुली, मध्यमवयीन नवरा बायको, प्रेमी असे आपापल्या परीने मिळेल तेथे आडोसा घेत बसलेले होते. प्रत्येकजण एकमेकांच्या हातात हात घेऊन गप्पा मारत होते. कोणी एकमेकांचे चुंबन घेत होते, एकमेकांना मिठीत घेत होते.

माझ्या मनांत प्रचंड तणाव निर्माण होत होता. शेवटी आता आपले सरळ घरी जाऊन झोपून घ्यावे असे मला वाटायला लागले आणि मी घराच्या दिशेने निघालो. तेवढ्यात शेजारी एक मध्यमवयीन स्त्री आणि एक लहान मुलगा एकमेकांच्या मिठीत बसलेले मी पाहिले. मला वाटले बहुतेक आई आणि तीचा मुलगा असेल. त्यामुळे मी पुढे चालायला लागलो. तेवढ्यात त्या स्त्रीच्या तोंडातून हळूहळू कण्हण्याचा आवाज येऊ आला. मी थोडा बाजूला झालो आणि एका झाडाच्या मागून हळूच पाहिले तर ती म्हणत होती, बाळा, हळू हळू. आणि तो मुलगा तिच्या मांड्यांमध्ये जोरजोराने कमरेचे धक्के देत होता. हे पाहून माझी तर शुद्घच हरपायला लागली होती. हे कसे शक्य आहे असा विचार करू लागलो. कसा-बसा मी तिथून निघालो आणि परत नेहमीच्या ठिकाणी आलो व एका कट्टयावर जाऊन बसलो.

क्रमश:

लेखक : राजेंद्र पाटील ([email protected])

Pages: 1 2