आंधळी कोशिंबीर

मी उन्हाळ्याच्या सुट्टीला मामाकडे गेलो होतो. लहान होतो तेव्हा वारंवार माझे जाणे व्हायचे. पण जसा मोठा होऊ लागलो तसे माझे जाणे कमी झाले. याचे कारण म्हणजे माझ्या बरोबरीचे तिकडे कोणीच नव्हते. त्यामुळे मी शक्यतो तिकडे जाणे टाळतच असे.

मामाचे घर खूपच मोठे होते. जुन्या पद्धीतीचे ते दुमजली घर तसे मला खूप आवडायचे. पण शेवटी बरोबरीचे कोणी नसेल तर काय उपयोग ना. घरी मामा मामी आणि त्यांची दोन लहान मुले एवढेच असायचे. यावेळी मामाने मला खूपच आग्रह केला म्हणून मी मामाकडे सुट्टीसासाठी जायचे ठरवले.

मी मामाच्या घरी पोहोचलो. मी माझी एस वाय बी कॉम ची परीक्षा दिली होती. रिजल्ट येण्यास खूप अवधी होता. मी गेलो तेव्हा सगळे घरीच होते. खूप दिवसांनी आल्याने माझे खूप कौतुक सगळ्यांनी केले. त्याच वेळी मामीची सख्खी बहीण सोनल देखील सुट्टीसाठी आली होती.

सोनल माझ्यापेक्षा एक वर्षाने लहान होती. आम्ही लहानपणी भेटायचो. त्यानंतर आम्ही आजच भेटत होतो .लहानपणी शेंबडी दिसणारी सोनल आता एक पूर्ण भरलेली बाई झाली होती. तिला बघून मी थोडा अचंबित च झालो. लहापणीची सोनल हीच का असा प्रश्न मला पडला.

आम्ही खूप वर्षांनी भेटल्याने आम्हला आनंद झालेलं होता. जेवण झाले आणि दुपारच्या झोपेसाठी सगळे आपापल्या खोलीत गेले. मला झोप येत नव्हती. मी व्हरांड्यात बसलो होतो. मला अचानक मागून कोणी तरी चपाटी मारली. मी चमकून मागे बघितले तर सोनल होती. खुद्कन हसून ती पुढे आली आणि म्हणाली “काय रे लबाडा. कुठे होता इतके दिवस.किती बदलला आहेस आणि किती मोठा झाला आहेस” ती म्हणाली.

“मी कुठे जाऊ. आहे ना इकडेच आणि तू देखील किती बदलली आहेस. मी आधी तुला ओळखलेच नाही. मला वाटले कोणी नटी आहे कि काय” मी म्हणालो आणि तिच्याकडे बघून हसलो.

“तुझी झाडावर चढवण्याची सवय काही गेली नाही बघ अजून” ती म्हणाली.

“अग नाही नाही. मी खरच बोलतोय” असे म्हणून मी तिला बसण्यास सांगितले. पुढे तासभर आम्ही गप्पा मारत बसलो होतो. जुन्या लहानपणीच्या रम्य आठवणी आम्ही जागवल्या.

Marathi Zavazavi  कोलेज गर्लला डान्स शिकवून जवले

एक मात्र नक्की लहानपणीच्या आठवणी जरी निरागस असल्या तरी आता मात्र आम्ही प्रौढ नागरिक होतो. त्यामुळे माझी नजर देखील तशीच शोधणारी झाली होती. मी तिला निरखून बघू लागलो होतो. गव्हाळ वर्णाची सोनल तब्येतीने तशी चांगली होती. जेवढ्याचे तेवढे उरोज आणि साजेसे नितंब तिचे सौंदर्य अधिकच खुलवत होते. माझी नजर तिच्या उरोजांकडे सारखी जात होती.

मामांच्या मुलांबरोबर आजूबाजूची लहान मुले देखील खेळण्यास येत होती. घर मोठे असल्याने आम्ही वरच्या माळ्यावर त्यांच्याबरोबर खेळत असे. एके दिवशी असेच खेळताना सोनल मला म्हणाली “राजू तुला आठवतंय का लहानपणी आपण आंधळी कोशिंबीर किती छान खेळायचो. आपण या मुलांबरोबर पुन्हा खेळूया का?”

“हो का नाही” मी म्हणालो आणि आम्ही खेळाला सुरवात देखील केली.

लहान मुले फसतात लगेच पण मोठे नाही. माझ्यावर डाव आला. मला डोळ्याला पट्टी बांधण्यात आली. मी शोधाशोध करायला सुरवात केली. हळू हळू चालत अंदाज घेत मी मुलांना पडकण्याचा प्रयत्न करत होतो. एका कोपऱ्यात मला हालचाल जाणवली आणि क्षणात मी तिकडे गेलो. डोळ्यावर पट्टी असल्याने मला अंदाज येत नव्हता. मी माझे हात भिंतींवरून घासत आधार घेत पुढे चालू लागलो.

त्या भिंतीमध्ये एक भिंतीतील कपाट होते. मी तसाच हात फिरवत पुढे गेलो आणि अचानक माझ्या हाताला उंचवटा जाणवला. लागोलाग दोन उंचवटे माझ्या हाताला लागले. माझा हात लागताच मला सोनलचा बारीकसा आवाज आला. मला लगेच लक्षात आले कि तिथे सोनल उभी होती आणि माझा हात तिच्या उरोजांवरून फिरला होता!!!! मी मला काही समजले नाही असे दाखवले आणि तसाच पुढे गेलो.

पण आता मला याची कल्पना आली होती कि हा खेळ आपल्याला काय काय करू देऊ शकतो. आम्ही दुसऱ्या दिवशी देखील तोच खेळ खेळायचे ठरवले. पुन्हा माझ्यावर डाव आला. मी अंदाजाने त्या कपाटा जवळ गेलो. पण यावेळी दुर्दैवाने तिथे सोनल नव्हती. मी तसाच पुढे गेलो. तिथे थोडीशी आतल्या बाजूला गेलेल्या भिंतीजवळ एक छोटीशी जागा होती. माझा हात समोर होता आणि मी कोणी सापडते का या हेतूने तिथे गेलो.

Pages: 1 2