अमृताची कामवासना भागवली

मोहीतची परीक्षा जवळ जवळ संपत आली होती. त्याचे कॉलेज पूर्ण झाले होते. अगोदरच त्याने रेल्वेचे तिकीट काढून ठेवले. घरी जाण्यासाठी तो बैचेन झाला होता. त्याने आपली कपडे आणि व साहित्य ब्यागेत भरून ठेवली. राहत्या रूमचे भाडे चुकवले होते संध्याकाळची रेल्वे होती. अगदी १८ तासाच्या प्रवासानंतर तो त्याच्या घरी पोहचणार होता. मोहीतचे वय बावीस वर्षे असेल. अजून कुठल्या स्त्री किंवा तरुणीच्या सहवासात आला नसेल.

बरोबर संध्याकाळी चार वाजता तो रेल्वे स्टेशनवर आला. ट्रेन लागायला अजून अवकाश होता. ट्रेनमध्ये खाण्यासाठी त्याने काही पदार्थ घेतले. पाण्याची बाटली घेतली. पंधरा वीस मिनिटात ट्रेन लागली होती. तो त्याच्या डब्यात शिरला. त्याची सीट खालची होती. आपल्या जाग्यावर बसून पुढे काय करायचे, कोणता कोर्स करायचा तो विचार करत होता. मोहीतचे वडील चांगल्या हुद्यावर कामाला होते. घरची परिस्थिती चांगली होती. त्यामुळे त्याला आपले करिअर घडवायला चांगला वाव होता. एक छोटी बहिण शिकत होती. ती देखील मोहीतप्रमाणेच अभ्यासात हुशार होती. ट्रेनमध्ये जास्त गर्दी नव्हती. ट्रेन चालू होण्याच्या काही क्षण अगोदर एक तरुण स्त्री डब्यात शिरली. मोहीतजवळ आली. तिचे वय साधारण तीस-बत्तीस वर्षे असावे. ती सावळ्या वर्णाची तरुण स्त्री खरोखरच देखणी होती. मोठाले बोलके डोळे, सरळ धारदार नाक, गालावर गुलाब फुलले होते. ओठातून जणू काही अमृत सांडत असल्याचा भास होत होता. तिचे लांबसडक, काळेभोर केस नितंबावर चापट्या मारत होते. तिने साडी परिधान केली होती. ब्लाऊ’ज मधून तिचे भरदार स्तन उठून दिसत होते. नाजूक कंबर, कमरेखालचा डोलारा अतिशय उन्मादक होता. काही क्षण तो तिच्याकडे पाहतच राहिला. काही क्षणातच मोहीतने तिचे निरीक्षण केले होते. कुठल्याही तरुणाला आवडेल असे तिचे रूप-यौवन माधक नी मोहक होते. त्याच्याकडे पाहत तिने विचारले, ‘तुमचा सीट नंबर किती आहे?” ‘अकरा नंबर आहे माझा..’ मोहीत म्हणाला. तिचा सीट नंबर बारा होता. मोहीतच्या वरची सीट तिची होती. ती एकटीच होती. तो खिडकीकडे सरकून बसला. त्याच्या शेजारी बसत तिने विचारले. ‘प्लीज जरा मला समान ठेवायला मदत कराल का?’ मोहीतने तिला मदत केली आणि सर्व सामान तिच्या सीट खाली व्यवस्थित नेऊन ठेवले. ती वर न जाता त्याच्या बाजूला बसली. तिच्या देहाचा मादक गंध त्याला जाणवत होता. त्यची नजर मधूनच तिच्याकडे जात होती. तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव तो टिपण्याचा प्रयत्न करत होता. पण त्याला काही ओळखता येत नव्हता.

Marathi Zavazavi  दिदीची जवण्याची इच्छा

ट्रेनने वेग पकडला होता. तासाभरात पहिले स्टेशन आले. ट्रेन थांबताच तिने चहावाल्याला आवाज देवून बोलावले, तिने चहा घेताच त्याने देखील चहा घेतला. ती पैसे देऊ लागली. थांबा म्याडम मी देतो पैसे…’ असे म्हणत त्याने दोन चहाचे पैसे दिले. एकमेकांशी बोलत ती दोघे चहाचे घोट घेवू लागली. ती ऐसपैस बसली होती.  “मी खाली बसल्याचा तुम्हाला त्रास होत नाही ना? तिने विचारले. “त्यात त्रास कसला … उलट प्रवासात कुणीतरी बोलायला सोबत असले कि खूप बरे वाटते. आता से कुठे आठ वाजलेत. एवढ्यात झोप थोडीच येणार आहे ? तुम्ही अगदी निवांतपणे बसा खाली.” मोहीत म्हणाला. ती त्याच्या बाजूला बसल्याने त्याला खूप बरे वाटत होते. कसलासा आनंद त्याला झाला होता. थोडा वेळ कोणीच काही बोलले नाही. मग मोहीतने विचारले. आपण कुठे जाणार आहात? मी मुंबईत माझ्या मावशीकडे चालली आहे… ती म्हणाली. तुमचे मिस्टर नाही आले बरोबर? मोहीतला तिच्याशी बोलावेसे वाटत होते. त्याने पतीचा नाव काढताच तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव एकदम बदलले. तिच्या चेहऱ्यावर राग दिसू लागले. रागातच ती म्हणाली, त्या नालायक माणसाची आठवण सुद्धा काढत नाही मी… माझे जीवन उध्वस्त केलय त्याने. आमच्या लाग्नाआधीपासूनच त्याचे एका विवाहित बाईशी संबंध होते. ती गोष्ट कळताच मी सरळ माहेरी निघून आले. पुन्हा म्हणून मी त्याच्याकडे जाणार नाही. त्याच्याकडून घटस्पोट मिळवण्यासाठी मी कोर्टात अर्ज केलाय. तिचा राग शांत होईपर्यंत मोहीत काहीच बोलला नाही. तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव पूर्ववत होताच. त्याने विचारले. माहेरी काय करता तुम्ही? अर्थात नोकरी वगैरे काही? आमच्या फळ झाडांच्या तीन मोठ्या बागा आहेत. भाऊ इंजिनिअर असल्याने त्याला तिकडे वेळ द्यायला मिळत नाही. मीच सर्व देखरेख करते. मला त्या गोष्टीची आवड आहेच. बरे तुम्ही काय करता? तिने विचारले.

Pages: 1 2