मामाच्या आंब्याची बाग

मामाच्या गावाला मी सुट्टीला जाऊन खूप वर्ष झाली होती. घाटाच्या खालच्या असलेले ते गाव नैसर्गिक सौंदर्याने नटले होते. माझ्या मामाच्या घरी आंबे, चिक्कू, काजू, फणस आणि बरेच फळांची झाडे होती. त्याचा परिसर पण खूपच मोठा होता. त्यामुळे मला नेहमी तिकडे जाण्यास आवडत असे. पण आता कॉलेज मूळे खूप वर्ष मी तिकडे गेलो नव्हतो. यावेळी तो योग आलाच. मी येणार आहे हे मी मामाला कळवले.

मी पोहोचलो. मामाला एकच मुलगी होती. निशा तिचे नाव. ती पण कॉलेज ला शिकत होती. आम्ही लहानपणी बागेत खूप खेळायचो. आता आम्ही मोठे झालो होतो. मी जसा एक पूर्ण पुरुष झालो होतो तशीच निशा एक पूर्ण स्त्री झाली होती.

खूप वर्षांनी आम्ही एकमेकांना भेटलो होतो. तिच्यात खूपच प्रचंड बदल झालेला होता. दिसायला ती तशी देखणी होती. गोऱ्या रंगाची निशा तिची फिगर राखून होती. तिला बघताच मी उडालो. त्यांच्या गावी वातावरण दमट असल्याने मुले शक्यतो सुटी स्कर्ट किंवा फ्रॉक घालायच्या. निशा पण याला अपवाद नव्हती. तिच्या त्या फ्रॉक मधून तिच्या पिंडऱ्या पूर्णपणे दिसायच्या.

मी चोरून तिच्या पिंडऱ्या बघायचो. तिच्या त्या तुळतुळीत पिंडऱ्या बघून मी विचार करायचो की शहरात तर मुली पैसे देऊन पाय असे तुळतुळीत करून घेतात. हिचे तर नैसर्गिक च किती गुळगुळीत आहेत.

खूप दिवसांनी भेटल्याने निशा आणि माझा गप्पांचा फडच रंगला होता. आम्ही जुन्या आठवणींना उजाळा देत होतो. माझ्यात झालेले बदल तिला देखील जाणवले होते. नाही म्हणायला आमच्या दोघांच्या नजरा तश्या रंगेल झाल्याचं होत्या म्हणा आणि ते आम्हाला दोघांना पण चांगलेच जाणवत होते. पण ‘तेरी भी चूप और मेरी भी चूप म्हणतात तसे आम्ही गप होतो.

एके दिवशी ती मला म्हणाली “निलेश,चल आपण बागेत जाऊ. आंबे छान आलेत झाडाला. थोडे काढून खाऊया चल.”

मी तयार झालो. बाग खरंच खूप मोठी होती. घरापासून बाग तशी लांब होती आणि तिडके कोणी नसायचे. आम्ही बागेत शिरलो. बागेच्या दुसऱ्या टोकाला आंब्याची खूप झाडे होती. ते टपोरे आंबे बघून मी खुश झालो.

Marathi Zavazavi  भावाच्या मित्राने भोसडा बनवला

“या झाडावर चढ आणि काढ”. ती मला म्हणाली.

“मला नाही येत झाडावर चढायला. मला याची सवय नाही” मी म्हणालो.

“काय रे तू पण. मला तरी कुठे आहे सवय इतकी” तिच्या उत्तरावर मी म्हणालो “पण माझ्यापेक्षा तुला नक्कीच चांगले येत असेल ना”.

“बघूया” असे म्हणून ती एका झाडावर चढू लागली. तिला नीटसे चढता येत नाही ते बघून मी तिला मदत करण्यासाठी पुढे सरसावलो. मी सरळ तिच्या कमरेत हात घातला आणि तिला वर चढण्यास मदत केली. एका पुरुषाचा तिचं कमरेला पहिलाच असा स्पर्श झाला असेल. ती हसली आणि तोल सावरत आंबे बघू लागली. मी खालीच उभा होतो.

“अरे जरा बघ रे कुठे चांगले आंबे आहेत ते” ती म्हणाली.

मी वर मन केली आणि माझे डोके फिरायची वेळ आली. निशाने फ्रॉक घातला होता. आधीच तिचे पाय गुडघ्यापर्यंत उघडे होते. त्यातच आता मला तिच्या फ्रॉक मधून तिच्या मांड्या आणि पार तिची निकर दिसत होती. माझा जीव कासावीस होऊ लागला. मी काही बोललो नाही. बराच वेळ ती तशी उभी होती आणि आंब्यांचे निरीक्षण करण्याच्या बहाण्याने मी तिच्या मांड्या आणि निकर बघत बसलो होतो.

ते तिच्या लक्षात आले. तरीही तिने तिचे पाय झाकले नाहीत. उलट ती अधिकच पाय बाजूला घेऊन उभी राहिली. मला जे समजायचे ते समजले होते. तिने एकेक आंबे तोडायला सुरवात केली आणि खाली माझ्याकडे देऊ लागली. आंबे देताना मला तिच्या हाताचा स्पर्श होत होता. आंबे घेताना मी मुद्दाम तिच्या हातावरुन हात फिरवत आंबे घेत होतो.

ती पडू नये म्हणून मी तिला तिचे तळवे पकडले होते. तिचा थोडा तोल गेला. ती पडू नये म्हणून मी तिच्या पिंडऱ्या पकडल्या आणि तिला सावरले. थोड्या वेळाने मी माझा हात हळू हळू तिच्या गुडघ्या पर्यंत नेला. ती काही बोलली नाही. माझे हात आता मला तिच्या मांडीवर न्यायाचे होते. मी तिचे लक्ष नाही बघून शेजारी पडलेली आंब्याची रिकामी पेटी माझ्या पायाखाली घेतली आणि माझी उंची वाढवली.

Pages: 1 2