मित्राच्या बायकोला दिलं बाळाचं गिफ्ट

सर्वात आधी मी त्या पुच्चीची आपणास ओळख करून देतो जिच्याबद्दल मी ही कहाणी सांगत आहे. तिचं नाव आहे चंद्रिका. ती माझ्या मित्राची, प्रशांतची बायको आहे. ती माझी भाभी लागते. तिचं घर माझ्या शेजारीच आहे. तिची उंची पाच फूट पाच इंच आहे आणि फिगर 32 28 34 ची आहे. तिचं वय 32 वर्षे असावं. तिच्या नवऱ्याशी माझी चांगली मैत्री होती. त्यांच्या लग्नाला आतापर्यंत सात वर्षे झाले होते पण तिला बाळाचं सुख लाभलं नव्हतं. तिने खूप मेडिकल टेस्ट केल्या पण त्याचा काही फायदा झाला नाही आणि ह्यामुळेच माझा मित्र उदास राहायचा.

एके दिवशीची गोष्ट आहे जेव्हा मी आणि चंद्रिका भाभी तिच्या पतीबद्दल बोलत होतो. गोष्टी गोष्टीत मी विचारलं की आजकाल तिचे पती उदास का दिसत आहेत तर तिने तिच्या पतींनाच विचारायला मला सांगितलं. त्यामुळे एकदा मी त्याला त्याबद्दल विचारलंच. त्याने फार उदास होऊन मला त्याचा प्रॉब्लेम सांगितला. टेक्नॉलॉजीचा युग आहे तर मी त्याला आय व्ही एफ तंत्रज्ञानाबद्दल सांगितलं. पण एक प्रॉब्लेम होता की ती ट्रीटमेंट फार महाग असते आणि त्याचा खर्च त्याच्याकडून उचलणे शक्य नव्हतं. मग मी कसंतरी करून त्याला डॉक्टरशी बोलायला पाठवलं. तो बोलून तर आला पण त्याने मला काहीच सांगितलं नाही आणि तो चुपचाप निघून गेला.

मग एके दिवशी चंद्रिका भाभी माझ्या ऑफिसकडून जाताना मला दिसली. मला तिच्या पतीने मी सांगितलेल्या आणि भेटलेल्या डॉक्टरबद्दल त्यांनी काय म्हटलं ते जाणून घ्यायचं होतं. तसं पाहिलं तर तिच्या सोबत माझं बोलणं नाहीच्याच बरोबर होतं. पण त्या दिवशी मी थोडी हिम्मत केली. मी विचार करत होतो ज्या महिलेसोबत माझं ठीक बोलणही नसतं तिच्याशी मी एवढ्या गंभीर विषयावर कसं काय बोलू? पण मी आपल्या मनाला समजावले की त्यांना मदत करण्यासाठीच तर मी बोलत आहे. माझ्या थोडी हिम्मत आली आणि मी तिला बोलण्यासाठी थांबवलं.

मी म्हणालो: नमस्ते चंद्रिका भाभी. आज तिकडे कुठे आलात?

भाभी: अरे.. तुम्ही कसे आहात?

मी म्हणालो: मी बरा आहे.

भाभी म्हणाली: मी इकडे शॉपिंग करायला आली होती.

Marathi Zavazavi  रंडीची पहिली जवाजवी

मी म्हणालो: जर तुम्हाला वाईट वाटणार नसेल तर एक गोष्ट विचारु?

भाभी म्हणाली: हो. विचारा ना.

मी म्हणालो: त्यादिवशी डॉक्टरने प्रशांतला काय सांगितलं?

ती थोडा विचार करून म्हणाली: डॉक्टर म्हणाले होऊन जाईल ट्रीटमेंट. पण त्याचा खर्च आम्ही आता देऊ शकत नाही.

मी म्हणालो: असं आहे का? आणि मग थोड्या वेळाने जुजबी बोलून ती माझा निरोप घेऊन तिथून चालली गेली.

चंद्रिका भाभी तर चालली गेली पण माझ्या मनात तिच्यासाठी एक भावनिक जागा तयार झाली. मला तिला खुश बघायचं होतं. नशिबाला सुद्धा हेच मंजूर असावं म्हणून तीन दिवसानंतर ती परत मला त्याच जागी भेटली.

मी म्हणालो: भाभी आज परत शॉपिंग?

चंद्रिका भाभी म्हणाली: नाही हो. मी इकडे माझ्या मैत्रिणीकडे आले होते.

मी विचारलं: तुमची कोणती मैत्रीण आहे माझ्या ऑफिस जवळ मला पण सांगा ना मी पण त्यांना भेटेन.

ती थोडी हसत म्हणाली: आता नाही. आता तर मी घाईत आहे पण कोणत्यातरी दिवशी मी तुला भेटवून देईन.

अस म्हणून ती चालली गेली. मला ती थोडीशी घाबरलेली दिसत होती. त्यानंतर काही दिवसांनी ती मला परत त्याच ठिकाणी भेटली. आता आम्हा दोघात छान बोलणं होत होतं.

मी विचारलं: मैत्रिणीकडे आले होते का तुम्ही?

भाभी: हो, आत्ताच आले मी तिला भेटून.

मी म्हणालो: चला आपण चहा प्यायला जाऊ का?

ती म्हणाली: हो चला ना.

मग आम्ही दोघेही चहा प्यायला गेलो. आज माझ्या मनात वेगळीच भावना येत होती. मला तिच्यासोबत आणखी मोकळेपणाने बोलावं वाटत होतं. पण भाभी काहीतरी माझ्यापासून लपवत असलेली जाणवत होती.

मी विचारलं: भाभी त्यादिवशी तुम्ही थोडा घाबरलेला दिसत होतात?

भाभी म्हणाली: नाही तर. मी असंच काहीतरी विचार करत होते.

मी म्हणालो: काही समस्या आहे का? सांगा मला.

भाभी म्हणाली: काय सांगू तुम्हाला? त्या दिवशी मी माझ्या मैत्रिणीच्या घरून येत होते तेव्हा तिने मला अशी गोष्ट बोलली की मी विचारात पडले.

मी म्हणालो: जर तुम्ही मला तुमच्या विश्वासाला लायक समजत असाल तर मला सांगू शकता.

Pages: 1 2