आईला पण तेच पाहिजे होते – भाग १

माझे नांव विजय आहे. मी आता २५ वर्षांचा असून पुणे येथे एका खाजगी कंपनीत मॅनेजर या पदावर कार्यरत आहे. माझे प्राथमिक व माध्यमिक शिक्षण मुळ गावी म्हणजे कोल्हापूर येथे झाले आणि त्यानंतर उच्च शिक्षण पुणे येथे झाले. मी सध्या विवाहित असून माझी बायको वैशाली, एक मुलगा व एक मुलगी असे माझे कुटूंब आहे. माझ्या वडीलांचे नांव मनोहर व आईचे नांव सुमन आहे. वडील पोस्टामध्ये नोकरी करत होते. काही वर्षांपूर्वीच म्हणजे वयाच्या ४२ व्या वर्षी त्यांचे निधन झाले. माझी आई उत्तम गृहीणी असून घरामध्ये कपडे शिवणे हा तीचा जोड व्यवसाय होता. वडीलांच्या निधनानंतर तात्काळ माझे लग्न करण्यात आले आणि आईने कपडे शिवण्याचे काम बंद केले. मी नोकरी करत असल्यामुळे त्याचप्रमाणे वडीलोपार्जित मिळकत असल्यामुळे आम्हाला आर्थिक अडचण कधीच भासली नाही. आईला आवड असल्यामुळे ती कपडे शिवण्याचे काम करत असे. तसे पाहता त्याची काहीच गरज नव्हती परंतु घरात दिवसभर बसून तरी काय करणार म्हणून ती हे काम करत असे.

मला एक छोटी बहीण देखील आहे. तीचे नांव लता आहे. दोन वर्षांपूर्वीच तिचेही लग्न झालेले आहे. त्यामुळे आता माझ्यावरची सर्व जबाबदारी पूर्ण झालेली होती. अशा प्रकारे माझी व माझ्या घरची पार्श्वभूमी आहे. आता आपण माझ्या जीवनातील सत्य कहाणीकडे वळूया.

माझे वडील सरकारी पोस्टात कामाला असल्यामुळे त्यांना सकाळी ८ वाजताच घर सोडावे लागायचे व संध्याकाळी खूप उशीरा कामावरून सुट्टी व्हायची. घरी येता करता त्यांना ७ ते ८ वाजायचे. त्यामुळे जवळ जवळ १२ तासांचा कालावधी त्यांचा कामामध्येच जायचा. रात्री घरी आल्यावर ते थकलेले असायचे. त्यांचा स्वभाव अत्यंत रागीट असल्यामुळे आम्ही भावंडे त्यांना खूप घाबरायचो. दिवसभर काम करून रात्री घरी आले की कामाचा सर्व राग ते आमच्यावर काढायचे. त्यामुळे बाबा घरी यायची वेळ झाली की लता आणि मी घरातील बाहेरच्या खोलीमध्ये अभ्यास करायला घ्यायचो. मग आईचे जेवण बनवून होईपर्यंत आम्ही अभ्यास करायचो आणि जेवणानंतर थोडे फार खेळून झोपी जायचो. आमचा आणि बाबांचा जास्त संवाद होत नसे. परंतु आईबरोबर नेहमीच आम्ही हसून खेळून रहायचो. त्यामुळे आईचा लळा वडीलांपेक्षा जास्तच होता. साधारणपणे असा आमचा रोजचा दिनक्रम असायचा.

आमचे बाबा कडक शिस्तीचे असल्या कारणाने आई सुद्धा त्यांना जास्त विरोध करत नसे. शक्यतो त्यांच्या मनाप्रमाणेच वागण्याचा ती प्रयत्न करत असे. सुरूवातीला लहान वय असल्यामुळे आम्हाला काही कळत नव्हते परंतु थोडा मोठा झाल्यावर, साधारण १४ वर्षांचा झाल्यानंतर मला हळू हळू काही गोष्टी कळायला लागल्या.

You cannot copy content of this page