गोड आठवणी, कडू जगणे भाग – 2

आम्ही देवळाली वरून निघालो. मी बस मध्ये गप्पच बसले होते कारण माझी पुच्ची आणि कंबर खुपच दुखत होती त्यामुळे मला होणाऱ्या वेदनेने मला काहीच सुचत नव्हते. ह्या फातिमाने तिच्या लवड्याने मला झवली होती आणि ती झवाझवी मला सहन होणाऱ्या पैकी नव्हती. जेव्हा मी त्या गेस्ट हाऊसच्या खोलीतून लॉन कडे माझ्या आई पप्पांबरोबर जात होते आणि जेव्हा आमचा नाश्ता झाल्यावर मी त्या लॉन मधून बस मध्ये बसण्यासाठी जात होते तेव्हा मी चालताना लंगडत लंगडत हळू हळू चालायचे तेव्हा माझी आई नेहमीप्रमाणे मला ओरडायची.

संपूर्ण प्रवासात फातिमाचे लक्ष सतत माझ्यावर होते. आता मला कळले होते की, पाटील साहेब पण रोहिणी वर एवढे लक्ष ठेवून का बसले असावेत? न जाणो कुठे पचकली, कुणाशी बोलली तर पाटील साहेबांची वाट लागायची म्हणून एवढी काळजी.

दुपारच्या 1 च्या सुमारास बस एका हॉटेल जवळ जेवणासाठी थांबली. बस मधील सर्वजण उतरत होते तेव्हाच त्या गडबडीत रोहिणी माझ्याजवळ आली. मला काही कळायच्या आत तिने एक चिट्ठी माझ्या हातात दिली आणि हळूच कुजबुजत्या आवाजात मला म्हणाली, “वेळ मिळाला की फोन कर.”

मी टॉयलेट मध्ये गेले आणि तिने दिलेली चिट्ठी उघडली. तिने त्या चिट्ठीवर तिच्या घरचा पत्ता आणि तिचा मोबाईल नंबर लिहला होता. मी ती चिट्ठी माझ्या पर्स मध्ये जपून ठेवली. त्या हॉटेल वर आम्ही सर्वजण जेवलो आणि नंतर मग आमचा पुढील प्रवास सुरु झाला. संध्याकाळी 7 वाजता आम्ही आमच्या शहरात पोहचलो. बस मधून उतरल्यावर सर्वजण एकमेकांचा निरोप घेत होते तेव्हा ती फातिमा मला मिठीत घ्यायला बघत होती पण मी तिथून चपळाईने निसटले आणि तिच्या हाती लागले नाही.

You cannot copy content of this page