वीस वर्षांपूर्वी या सगळ्याला सुरवात झाली. सम्यक आणि शार्दूल दोघे खूप चांगले मित्र होते. दहावीत एकाच वर्गात असल्याने दोघांची चांगलीच गट्टी जमली होती. बाकी विद्यार्थ्यांपेक्षा दोघे अभ्यासात खूप हुशार होते. हुशार विद्यार्थ्यांप्रमाणे दोघेही वर्गामध्ये पहिल्या बाकावर बसायचे. ते सुद्धा बरोबर फळ्याच्या समोरच्या पहिल्या बाकावरच ते बसायचे. पण त्याचे कारण खरंतर वेगळेच होते. वर्गात येणाऱ्या बाईंच्या सौंदर्याचे जवळून दर्शन व्हावे हा एकच हेतू त्यांचा असे. बाईंचा हात जेव्हा पदर नीट करण्यासाठी पोटाजवळ जायचा तेव्हा दोघांचीही नजर त्यांच्या खोल बेंबीवर स्थित व्हायची. फळ्याजवळ डस्टर आणि खडू ठेवायला जागा नसल्याने बाई नेहमी ते पहिल्याच बाकावर ठेवायच्या. शार्दूल बाईंच्या नकळत मुद्दामून तो डस्टर खाली पाडायचा आणि बाई जेव्हा डस्टर घ्यायला खाली वाकल्या कि मग त्या दोघांनाही अनमोल दर्शन घडायचे. सम्यक या बाबतीत भित्रा होता. तो चोरून चोरून सगळं बघायचा. पण डस्टर खाली पाडायला त्याची हिम्मत होत नसे. त्यामुळे शार्दूलच ते काम व्यवस्थितरीत्या पार पाडायचा.
संस्कृत विषयाच्या शेळके बाईंकडे तर दोघेही हपापलेल्या नजरेने बघत बसायचे. सर्व शिक्षिकांमध्ये शेळके बाईंचा सडपातळ बांधा त्यांना मोहून टाकायचा. त्यांच्या दोन्ही उभारांवर असलेला साडीचा पदर हा अशा पद्धतीने कमरेत खोचलेला असायचा कि त्यामधून त्यांची खोलगट बेंबी आणि तो कमरेचा आकार स्पष्ट दिसायचा. बाई जेव्हा फळ्यावर लिहीत असायच्या तेव्हा हात वर केल्याने त्यांचा ब्लाउज नेहमी थोडा वर जायचा मग पुन्हा हात खाली केल्यावर ब्लाउज ऍडजस्ट करताना त्यांच्या दोन्ही उभारांची होणारी हालचाल सम्यक आणि शार्दूल अगदी व्यवस्थित हेरत असत. शेळके बाईंच्या ब्रा ची स्ट्रॅप नेहमी त्यांच्या खांद्यावर तसेच पाठीवर बाहेर आलेली असायची. तो नजारा खरं तर बेधुंद करून टाकणारा होता. बाई जेव्हा त्यांच्या बाकाला चिकटून उभ्या असत आणि संपूर्ण वर्गाकडे बाईंचं लक्ष असे तेव्हा या दोघांची नजर मात्र जवळून दिसणाऱ्या बाईंच्या मादक शरीराकडे असे. बाईंच्या शरीराच्या घामाचा सुगंध त्या दोघांना मनमोहीत करून टाके. शार्दूल मुद्दामून त्याचे दोन्ही हात बाकाच्या पुढच्या बाजूला धरून असे ठेवायचा त्यामुळे बाई जेव्हा त्या बाकाला चिकटत असत तेव्हा त्याच्या हाताच्या बोटांना बाईंच्या कमरेचा तसेच पोटाचा देखील स्पर्श होत असेल. बाईंच्या त्या स्पर्शाने शार्दुलच्या शरीरामध्ये एक वेगळीच शिरशिरी निर्माण होत असे. पण सम्यक असे करण्यास घाबरत होता. बाई वर्गासमोर बोलत असताना कधी कधी त्यांच्या तोंडातली थुकी शार्दुलच्या हातावर उडाली तर लगेचच त्याचा सुगंध घेऊन तो हात तोंडाला लावल्यावर शार्दुलला स्वर्गात असल्याचा भास होत असे. शेळके बाईंच्या ब्लाऊजमधून बाहेर आलेली ब्रा स्ट्रॅप एकदा शार्दुलने पाहिली. त्यांना इशारा करून त्याने बाईंच्या कानामध्ये काहीतरी सांगायचे आहे असा इशारा करीत स्वतःच्या जवळ बोलावले आणि तो त्यांच्या कानामध्ये म्हणाला, “बाई तुमची ब्रा बाहेर आली आहे खांद्याच्या आणि पाठीच्या बाजूने.” असं म्हटल्यावर बाईंनी लगेचच ती ब्रा स्ट्रॅप आतमध्ये घेतली आणि शार्दूलकडे बघत एक स्माईल दिली. त्या शार्दुलला म्हणाल्या, “थँक यु शार्दूल. खूपच गुणी बाळ आहेस तू”
त्याचबरोबर बीजगणित आणि मूल्यशिक्षण या विषयांसाठी असलेल्या गावडे बाईंचा चेहरा खूप सुंदर होता. गोऱ्या पान असलेल्या गावडे बाईंचे डोळे घारे होते आणि अतिशय कोमल असा त्यांचा आवाज मनाला एक वेगळीच मोहिनी करत असे. त्यांच्या हनुवटीवर असलेले तीळ पाहिल्यावर संपूर्ण शरीरामध्ये खलबली माजत असे. गावडे बाई त्यांच्या लांबलचक केसांची एक वेणी बांधून पुढच्या बाजूला घेत असत. त्यामुळे त्यांची उघडी गोरी गोरी पाठ पाहताना जिभेवरून लाळ खाली कधी टपकायची हे शार्दूल आणि सम्यकला समजत नव्हते. जसा त्यांचा कोमल आवाज होता तसा त्यांचा स्वभावही अतिशय गोड आणि कोमल होता. मूल्यशिक्षणाच्या पहिल्या तासाला गावडे बाईंचा सुंदर चेहरा पाहिल्यावर संपूर्ण दिवस अगदी आनंदात जायचा. प्रार्थना म्हणताना सगळ्यांचे डोळे बंद असायचे पण शार्दूल आणि सम्यकचे डोळे बाईंच्या सौंदर्यावर असायचे. गणिताच्या तासाला सर्व काही येत असताना शार्दूल मुद्दामून बाईंना प्रश्न विचारायचा आणि मग जेव्हा उत्तर देण्यासाठी गावडे बाई त्याच्या जवळ येत असत तेव्हा त्यांच्या गंधाने तो न्हाऊन निघायचा. केस वरच्या बाजूला बांधण्यासाठी बाई जेव्हा दोन्ही हात वरच्या बाजूला करायच्या तेव्हा त्यांच्या ब्लाउजवरून काखेच्या जागी घामाने भिजलेले निशाण पाहून सम्यक सुद्धा गुटक्या गिळत असे.
इंग्रजीच्या मोहिते बाई बाकीच्या शिक्षिकांपेक्षा थोडे मॉडर्न पद्धतीचे कपडे घालायच्या. इंग्रजी विषयामध्ये त्यांनी पी एच डी केली होती. त्यामुळे त्या इंग्रजी फाड फाड बोलत असत. त्यांच्या भाषेप्रमाणे त्यांचे राहणीमान सुद्धा चांगलेच हाय फाय होते. त्या वेळी जास्त कोणी स्लिव्हलेस घालत नव्हते पण स्लिव्हलेस ब्लाउज घालायची हिम्मत फक्त मोहिते बाईंमध्ये होती. वर्गामध्ये मोहिते बाई जेव्हा स्लिव्हलेस ब्लाउज घालून यायच्या तेव्हा त्यांच्या गोऱ्या गोऱ्या दंडांना पाहून सगळ्या मुलांचा दांडा कडक व्हायचा. काखेतले केस त्या संपूर्ण काढत नसत. ट्रिम केलेले काखेतले केस हे लक्षवेधी होते. काखेमध्ये आलेल्या घामामुळे त्यांचा ब्लाउज देखील खालच्या बाजूला थोडासा भिजलेला असायचा. जेव्हा जेव्हा त्या काही कारणास्तव हात वर करीत असत त्या वेळी प्रत्येक जण एक टक लावून त्यांच्या त्या मधाळ काखेकडे बघत असे. मोहिते बाई खूपच शिस्तबद्ध होत्या. गृहपाठ जर कोणी करत नसेल तर त्याला उलट्या हातावर पाच छड्या मिळत असत. पण त्यांच्याकडून मार खायला शार्दूल आणि सम्यकला आवडत असे. म्हणून कधी कधी मुद्दामून दोघेही गृहपाठ करत नसत. शार्दुलने एक गोष्ट जाणली होती. जेव्हा जेव्हा मोहिते बाई वर्गावर यायच्या तेव्हा तेव्हा सावंत सर काही ना काही कारणास्तव आमच्या वर्गामध्ये यायचे. सावंत सर आल्यावर मोहिते बाईंचा राग शांत होत असे. दोघांमध्ये काय भानगड आहे हे जाणून घेण्याचा विचार शार्दुलच्या मनात आला. पावसाळ्यात बऱ्याचदा असं व्हायचं कि शाळेत येताना अचानक आलेल्या पावसाने बाईंचे शरीर संपूर्ण भिजायचे आणि मग वर्गामध्ये आल्यावर त्यांचे ओले झालेले केस सुकवतानाच्या सुंदर क्षणाने मन प्रफुल्लित व्हायचे. बाईंचे ते ओले झालेले शरीर पाहून तर लय भारी वाटायचे. भिजलेल्या ब्लाऊजमधून बाईंची ब्रा स्ट्रॅप स्पष्ट दिसायची. तसेच बाई जवळ आल्यावर त्यांच्या उभारांचा आकार अगदी मनुक्यांसोबत व्यवस्थित दिसत होता. जेव्हा बाईंच्या ओल्या कमरेचा स्पर्श पहिल्या बाकावर ठेवलेल्या शार्दुलच्या बोटांना व्हायचा तेव्हा शार्दुलची चड्डी लगेचच ओली व्हायची.