मावशी, आई आणि गावाकडची धमाल ३



सकाळी आशा उठली रात्रीच पाहिलेले सर्व तिच्या डोळ्यासमोर येत होते. तिचा नवरपण एवढं सुख तिला देऊ शकला नव्हता तेवढं सुख तिने तिच्या बहिणीला घेताना बघितलेलं तिला सुद्धा ते हवंहवंसं वाटत होत. पण काय करणार नवरा मुंबईला होता आणि आजून १५ दिवस तिला गावात काढायचे होते
पण एकदा आग लागली कि तिचा वानवा बनायला वेळ लागत नाही. ती १५ दिवस काय २ दिवस थांबायच्या मनस्तीतीत नव्हती. सकाळी अंघोळ यावरून तीन पिंट्याला उठवलं आणि त्याला अंघोळीला जायला सांगितलं.

ती शांता कडे गेली
शांता, काल रात्री घरातून आवाज येत होते असं म्हणताच शांता थबकली
कोणते आवाज? मला नाही माहित बाई,” शांता म्हणाली
बघ शांते मी सर्व माझ्या डोळ्याने बघितलंय,
असं म्हणताच शांता आशाच्या खांद्यावर डोकं ठेऊन ढसा ढसा रडू लागली.
काय झालं गं? रडतेस कशापाई? आशाने विचारलं,
काय सांगू आशे तुला तर माहितीच आहे आमचे हे तर मागच्या ४ वर्षांपासून आजारी आहेत. दिवस रात्र त्यांची सेवा करावी लागते. त्यात
मुलगा त्याचं पण बघावं लागत. वरून शेतीची कामं आहेतच. बरं झालं हा दिन्या नोकर म्हणून मिळाला त्याची खूप मदत मिळते कामात
मी त्यांची सेवा, मुलाचं सर्व करू शकते पण माझ्या गरजा कोण पूर्ण करणार?
तर हा तरणाबांड दिन्या काय कामाचा?
पण शान्ते कोणाला समजलं तर?
घरातील कोणतीच गोष्ट कोणाला नाही कळणार, असं म्हणून शांता नवऱ्याकडं गेली आणि. त्यांना औषध दिलं.
ती बाहेर आल्यावर आशा म्हणाली कि “शांता ताई तुझा खेळ पाहून मलापण कसंतरी होतंय, असं म्हणून आशा गालात हसली.
ते कळलं मला, तुझ्या डोळ्यात वासनेची आग मी बघितली आहे,
बघ आशा तू दिसायला एवढी सुंदर आहेस कि कोणीही तुझ्याशी संबंध ठेवायला तयार होईल, पण दिन्या नाही, तो गाडी माझा आहे. त्याच्या
तोंडाला तुझी चटक लागली तर तो मला विसरेल. म्हणून त्याचा विचार सोडून दे
पण पक्या भारीच आहे. त्याची नागरण्याची पद्धत भारीच आहे. त्याचा नांगर खोलात जातो.
तुला कसं माहित, तुझी जमीन नांगरून दिलीआहे वाटतं, आशाने विचारलं,
हो, दिन्याच्या आधी तोच माझ्या शेताला पाणी द्यायचा, असं म्हणून शांता गालात हसली.

दुसऱ्या दिवशी सर्व काम आवरून आशा शांता मावशीला म्हणाली ” मी जरा शेतातून भाजी काढून येते, दुपारच्याला होईल, आशा पक्याकडं बघत मावशीला सांगत होती.
पक्या चहा पित होता. कंबरेवर टोपली घेऊन ति मटकत गेली तेव्हा तो तिच्या लचकत्या कमरेकडे आणि कुल्ल्यांकडे बघतच राहिला अतिशय रेखीव
शरीर होत तिच. पक्याने मनात विचार केला आता मीशन कांता सक्सेस करायच. हिला अंगाखाली घ्यायचीच हीच ती वेळ होती. पक्या गुरांना घेऊन शेतावर गेला.
शेतावर जास्त कोण नव्हतं. आशा एकटीच भाजी काढत होती. पक्या गुरांना घेऊन तिच्या जवळ गेला.

पक्या आशा खुरपत होती तेथे गेलो, त्याला पाहून ती बोलली “इकडे कशाला आलात?”
पक्यानेविचारले का तुमच्या शेतात यायच नाही का?
हो पण कोणी पाहिल तर काय म्हणेल?
त्याने रोखून तिला विचारल “काय म्हणेल?”
तशी ती लाजली आणि म्हणाली काही नाही.
खुरपता खुरपता दोघे गप्पा मारु लागले, पक्यातिच्या ब्लाऊजच्या गळ्यातून दिसणाऱ्या पिवळ्याधमक गोळ्यांकडे पाहत होता. तिपण अधूनमधून वर पाहून त्याला न्याहाळत होती.
आता ही संधी साधन गरजेच होत,
आशा चालता चालता पक्याशी बोलत होती अस म्हणताना खाली एका दगडावर पाय ठेवताना तिचा पाय घसरला
आणि धपकन ती खाली कोसळली
आणि ओरडली
“आ……आई … ग………”

You cannot copy content of this page