बेडरूम मध्ये गेल्यावर त्याने समोर पाहिले तेव्हा जान्हवी मॅडम टेबल फॅन समोर स्वतःचे केस सुकवत उभ्या होत्या पण त्या पुढच्या बाजूला थोड्या वाकल्या होत्या आणि त्यांचा पदर खाली निसटलेला होता. त्यामुळे जान्हवी मॅडमची खोल दरी हि सम्यकच्या नजरेला न चुकणारी होती. ५ फुटांच्या अंतरावरूनही सम्यकला जान्हवी मॅडमच्या कोमल गोऱ्या शरीराच्या दोन डोंगरांमधली खोल दरी स्पष्ट दिसत होती. बंगाली महिलेच्या पेहरावामधला ब्लाउज हा जास्त वेळेला मोठ्या गळ्याचा असतो आणि जान्हवी मॅडमच्या बाबतीत सुद्धा तेच होतं. त्यांच्या मोठ्या गळ्याच्या ब्लाऊजने सम्यकला खूप सुंदर असे दर्शन घडवले होते. केस सुकवत असताना जान्हवी मॅडम सम्यकजवळ बोलत होत्या. त्या म्हणाल्या, “सम्यक मी तर म्हणतेय तू आज रात्री इथे थांब कारण बाहेर पावसाचा जोर अजून कायम आहे आणि आता सगळीकडे पाणी तुंबलेले असल्याने एकही टॅक्सी तुझ्या घरापर्यंत येणार नाही. तुझे घर इथपासून तरीपण १० किलोमीटर अंतरावर असेलच ना रे” सम्यक विचारात पडला. काही वेळ विचार करून तो म्हणाला, “मॅडम नाही ओ घरी आई काळजी करत बसेल आणि बाहेर मला मिळेल टॅक्सी. तुम्ही काळजी नका करू” सम्यकच्या डोक्यात युद्धच सुरु होतं. त्याला नक्की काय करावे सुचत नव्हते. जान्हवी मॅडम पदर व्यवस्थित करत त्याच्याजवळ आल्या आणि म्हणाल्या, “बाळ सम्यक अरे तूच बघ खिडकीतून बाहेर किती जोरात पाऊस पडत आहे. इथे इतक्या वर्षांमध्ये पहिल्यांदाच इतका मुसळधार पाऊस झाला आहे. त्यामुळे सगळ्या गाड्या बंद आहेत आणि टॅक्सी पण बघ तू सगळ्या जागच्या जागी उभ्या आहेत. त्यामध्ये सगळ्याच टॅक्सी प्रवाशांनी भरलेल्या आहेत. तसेच जागोजागी पाणी तुंबलेले असल्याने तू कुठल्या तरी गटारात किंवा खड्ड्यात पडलास तर किती प्रॉब्लेम होईल सांग” सम्यकला जान्हवी मॅडमचे बोलणे पटले पण त्याला त्याच्या आईला फोन करून सांगायचे होते. जान्हवी मॅडमच्या घरी एक लँडलाईन फोन होता. त्यांनी सम्यकला त्या फोन वरून फोन करायला सांगितले. सम्यकने आपल्या घरातला नंबर डायल केला. पण बहुधा मुसळधार पावसामुळे फोन लागत नव्हता. सम्यक पुन्हा पुन्हा प्रयत्न करीत होता पण फोन लागतच नव्हता. सम्यक विचारात पडला. तेवढ्यात जान्हवी मॅडम त्याच्या जवळ आल्या आणि म्हणाल्या, “सम्यक टेन्शन नको घेऊस रे. बहुतेक पावसामुळे फोन डेड असतील. तू काळजी नको करुस. आपण परत परत फोन लावण्यास प्रयत्न करूया. पण तू आज रात्री इथेच थांबावंसं असं मला वाटतं.” त्या पुढे म्हणाल्या, “सम्यक तू खूप भिजला आहेस. तू तुझे कपडे बदल नाहीतर सर्दी होईल तुला. माझ्याकडे पुरुषांचे कपडे नाही आहेत पण तुला माझं टीशर्ट व्यवस्थित बसेल बाळ.” असं म्हणत जान्हवी मॅडमनी सम्यकसाठी स्वतःचे टीशर्ट आणि ट्रॅक पॅन्ट आणली. त्याच्याकडे देत त्याला म्हणाल्या, “सम्यक मी सुद्धा माझी साडी बदलून येते बाळ. तोपर्यंत तू इथे कपडे बदल ठीक आहे?” सम्यकने होकारार्थी मान डोलावली आणि पुन्हा घरी आईला फोन लावण्याचा प्रयत्न करू लागला.
पण फोन लागतच नव्हता. शेवटी कंटाळून त्याने फोन ठेवून दिला आणि कपडे बदलू लागला. कपडे बदलून सम्यक सोफ्यावर एका बाजूला विचार करीत बसला. जान्हवी मॅडमचे घर तो न्याहाळत होता. भिंतीवर असलेली एक फोटो फ्रेम तो जवळ जाऊन पाहू लागला. भिंतीवर जान्हवी मॅडम, त्यांचा नवरा आणि त्यांची लहान मुलगी मिष्टी. त्या फोटोफ्रेम मध्ये उजव्या तळाच्या कोपऱ्यात एक तारीख लिहिली होती. बहुतेक फोटो कधी काढला याची तारीख असावी. त्या फोटोवरची तारीख पाहणार इतक्यात पाठीमागून जान्हवी मॅडमचा आवाज त्याला ऐकू आला. त्याने वळून पाहिले तर जान्हवी मॅडमनी एक सुंदर मोरपिशी रंगाची साडी नेसलेली होती. पण काळ्या रंगाचा ब्लाउज तशाच प्रकारचा घातलेला होता. स्लिव्हलेस… डीप नेक.. आणि बॅकलेस… सम्यक जान्हवी मॅडमच्या सौंदर्याला न्याहाळत होता. त्याच्या तोंडातून शब्द फुटेनासा झाला. त्यांनी केस मोकळे सोडलेले होते आणि डोळ्यांमध्ये काजळ अगदी भडक लावलेले होते. ओठांवर फिकट रंगाची लिपस्टिक आणि कानामध्ये डुलणारे डूल. दोन्ही हातांमध्ये सारख्याच मॅचिंग रंगाच्या बांगड्या होत्या. त्यांच्या नाकामध्ये एक लहानशी रिंग होती ती त्यांचे सौंदर्य आणखीनच उजळवत होती. त्या सम्यकच्या डोळ्यात बघत हळू हळू चालत पुढे आल्या आणि त्यांच्या हातामधला एक मघ त्यांनी सम्यकला दिला. सम्यकने त्यांच्या डोळ्यामधेच बघत तो मघ घेतला कारण जान्हवी मॅडमच्या डोळ्यांवरून त्याची नजर हटतच नव्हती. जान्हवी मॅडम त्याला काहीही न बोलता एक स्माईल देऊन सोफ्याजवळ जाऊ लागल्या. त्या चालत जाताना त्यांचे हलणारे कलिंगड पाहून सम्यक वेडा होत होता.
जान्हवी मॅडम पुढे जाऊन सोफ्यावर एका कोपऱ्यात बसल्या आणि त्या सम्यककडे बघत म्हणाल्या, “सम्यक बाळ काय रे लाजतोस कशाला बस ना इथे सोफ्यावर. कॉफी आवडली नाही का तुला?” हे ऐकून सम्यक पुढे होऊन सोफ्यावर बसला पण बसताना तो दुसऱ्या कोपऱ्यात बसला. जान्हवी मॅडमनी त्यांचे दोन्ही पाय सोफ्यावर ठेवले आणि उजवा पाय डाव्या पायावर ठेवून त्या पाठी टेकून कॉफी पिऊ लागल्या. सम्यक त्यांना म्हणाला, “मॅडम तुमची मुलगी मिष्टी खरंच खूप सुंदर आहे अगदी तुमच्यासारखी. तिला भेटण्याची तुम्हाला खूप इच्छा होत असेल ना मॅडम?” मिष्टीचा विषय काढल्यावर जान्हवी मॅडम भावुक झाल्या. त्यांनी त्यांच्या हातामधला कप बाजूला ठेवला आणि दोन्ही पाय सोफ्यावरून खाली जमिनीवर ठेवून दोन्ही हातांनी चेहरा लपवून रडू लागल्या. सम्यकला राहवले नाही. त्याने सुद्धा त्याचा कप बाजूला ठेवला आणि तो जान्हवी मॅडमच्या जवळ जाऊन त्यांच्या खांद्यावर हात फिरवू लागला. जान्हवी मॅडम रडत रडत त्याला सांगत होत्या कि कोणत्या पद्धतीने त्यांच्या नवऱ्याने मिष्टीसोबत गोड गोड बोलून तिला जान्हवी मॅडम पासून दूर केले. मिष्टीबद्दल जान्हवी मॅडम खूप काही बोलत होत्या. सम्यक मॅडमच्या पाठीवर हात ठेवून होता पण जान्हवी मॅडम रडणं थांबवत नव्हत्या. सम्यक त्यांना समजावत होता पण त्या अजिबात ऐकत नव्हत्या. एकाएकी त्यांनी सम्यकला मिठी मारली आणि ढसाढसा रडू लागल्या. अचानक मारलेल्या मिठीने सम्यकच्या संपूर्ण शरीरात शहारे उत्पन्न झाले. मॅडमच्या मऊ मऊ उभारांचा स्पर्श सम्यकला झाला तसेच त्यांच्या पाठीवरून हात फिरवताना त्यांनी घातलेल्या ब्लाऊजमधून बाहेर आलेल्या ब्रा स्ट्रॅपवर सम्यक मनसोक्त हात फिरवत होता. सम्यकने जान्हवी मॅडमचा चेहरा दोन्ही हातांनी धरला आणि म्हणाला, “मॅडम तुम्ही नका टेन्शन घेऊत. तुमची मिष्टी तुम्हाला नक्कीच परत मिळेल कारण एक आई आपल्या बाळावर जितकं प्रेम करू शकते त्यापेक्षा जास्त प्रेम कोणताही बाप करू नाही शकत आपल्या बाळावर.” सम्यकने एक डायलॉग चिपकवून दिला. जान्हवी मॅडमनी पुन्हा एकदा सम्यकला घट्ट मिठी मारली.
मिठी मारल्यावर त्यांच्या साडीचा पदर हलकासा खांद्यावरून निसटतो आणि त्याचवेळी चुकून सम्यकच्या गळ्यामधली चैन हि जान्हवी मॅडमच्या ब्लाउजच्या पुढच्या बाजूला असलेल्या पहिल्या बटणामध्ये अडकली. जेव्हा त्यांची मिठी सुटते तेव्हा त्यांना समजत कि सम्यकच्या गळ्यामधली चैन हि मॅडमच्या ब्लाउजच्या बटणामध्ये अडकली आहे. जान्हवी मॅडम म्हणतात, “सम्यक थांब आपण चैन सोडवूयात. तू घाई नको करुस” असं म्हणत जान्हवी मॅडम चैन सोडवू लागतात पण त्यांना जमत नसते. त्यांचा चेहरा हा सम्यकच्या चेहऱ्याच्या अगदी जवळ असतो त्यामुळे दोघांचे श्वासोच्छवास एकमेकांच्या चेहऱ्यावर आदळत असतात. जान्हवी मॅडमच्या उभारांमधली खोल दरी सम्यक अतिशय जवळून पाहत असतो. जान्हवी मॅडमची छाती वर खाली होत असते त्यामुळे त्यांच्या उभारांमधली दरी देखील कमी जास्त होत असते. सम्यक निरखून बघत असतो जान्हवी मॅडमच्या त्या सुंदर देखाव्याकडे. तसेच जान्हवी मॅडमच्या मांड्या देखील सम्यकच्या पायाला लागूनच असतात. दोघेही एकमेकांसमोर असे सोफ्यावर बसलेले असतात. दोघांचा एक एक पाय सोफ्यावर दुमडून असतो तर दुसरा पाय खाली असतो. खूप वेळ झाला तरी चैन सुटत नसते. कंटाळून त्या चेहरा वर करून सम्यकला म्हणतात, “सम्यक व्हॉट टू डू नाऊ…. हि चैन कशी सोडवायची आता. …. हे भागाबाना … आमी कि कराबा बुझाते पराची ना” जान्हवी मॅडमची एक सवय होती. ज्या वेळी त्या कंटाळत असत किंवा त्यांना काही त्रास होत असे तेव्हा त्या त्यांच्या मातृभाषेत म्हणजेच बंगालीमध्ये बोलत असत. पण सम्यकला त्यामधले काहीच समजत नव्हते. तो म्हणाला, “जान्हवी मॅडम तुम्ही काय बोलत आहात मला काहीच समजत नाही” … जान्हवी मॅडम कपाळाला हात लावून मग सम्यकचे गाल ओढत म्हणतात, “अरे वेड्या मी म्हणतेय कि … हे देवा आता काय करावे मला अजिबात सुचत नाहीये. समजलं” त्यांचा चेहरा एकमेकांच्या इतका जवळ आहे कि मॅडम बोलताना त्यांच्या तोंडातून थुकी उडत आहे ती सम्यकच्या चेहऱ्यावर पडत आहे पण मॅडमना याची जाणीव नाही आहे. सम्यकला जान्हवी मॅडमच्या थुकीचे शिंतोडे अगदी मृगजळाप्रमाणे सोनेरी भासत आहेत.